×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Jarig zijn, bezoek en autisme. Is dat te combineren?

Jarig zijn, bezoek en autisme. Is dat te combineren?


Visite op zaterdag.

Voor zaterdag (maar ook vandaag, zondag) had ik mensen uitgenodigd voor de verjaardag van Sybe (en mijzelf). Hoe dat geweest was daar denk ik nog over om te schrijven. Ik kan je wel vertellen dat het een drukke dag voor Sybe was en dat hij overprikkeld raakte. Sybe is gewend om thuis altijd alleen te zijn en wanneer er dan twee kinderen komen die samen een gezellige drukte met zich mee brengen wordt het te veel. Hoe merkte aan Sybe dat hij overprikkeld raakte? Hij werd stil en trok zich terug. Kwam bij mij op schoot zitten en wilde graag televisie kijken.

Wat is dit VEEL!

Tja wat doe je dan als de jarige job zich niet op zijn gemak voelt bij de visite? Op dat moment deed ik wat wijsheid was. Dat is mijn kind bij mij pakken, op schoot zetten en vast houden. Sybe kroop tegen mij aan en dat mocht. Hij had mij als beschermende mantel nodig. Dat snap ik best want we waren in totaal met vijf volwassenen en 3 jonge kinderen. Dat is best veel als je normaal met z'n tweetjes bent. Maar goed ik was niet verbaasd dat Sybe vroeg om televisie te mogen kijken. Hij gaf ook zijn voorkeur aan. Hij wilde de smurfen zien. De smurfen en de Dino's. Dit is een ouderwetse echte trekenfilm van voor het digitale tijdperk. Ondertussen waren wij aan het praten en kregen de kinderen drinken en wat lekkers.

Ze gaan naar huis.....

Sybe begon aan te geven dat de visite wat hem betreft wel weg mocht. Tja dat kan hij wel willen maar ze waren er ok voor mij, niet alleen voor hem. Uiteindelijk (volgens Sybe zijn beeld dan) ging onze visite vlak voor het eten, zo rond 5 uur, weg. Hè hè eindelijk rust, zal hij gedacht hebben vermoed ik. Even geen gepraat aan zijn oren (hoewel het niet allemaal tegen hem gericht was) Eindelijk mocht hij met zijn waterpistool spelen. Eindelijk kon hij in ZIJN kuil spelen. ALLEEN! Sybe begon water te spuiten en na verloop van tijd was zijn zandkuil aan de beurt. Hierin ging hij graven en ballen maken. Die werden uit de kuil gegooid en op het gras en tegen van alles aan wat er in de directe omgeving stond.

De juiste volgorde hanteren.

Gelukkig had ik Sybe al voordat hij naar buiten ging wat te eten gegeven. Een snelle lekkere boterham met zalm. Doe ik het andersom dan heb ik groot verdriet. Zeker als hij maar kort zijn eigen gang kan gaan. Nu kon Sybe lang buiten spelen en even ont prikkelen. Vroeger zouden we het misschien wel onder de noemer "afkoelen" geplaatst hebben maar dat is eigenlijk ook niet goed want hij was niet boos geworden of te brutaal. Het was gewoon te veel geweest voor hem.

Mijn spiegelbeeld......

Maar als ik Sybe dan zo zie wat herken ik dan zo verschrikkelijk veel terug. Mij eigenlijk niet op mijn gemak voelen bij te veel visite. Niet makkelijk met ze kunnen praten over onderwerpen of thema's en liever de keuken in duiken om de boel op te ruimen en alles zo draaiend te houden. Dat is wat ik vaak bij mijn ouders deed als die hun verjaardag houden. Nu hebben ze een grote woonkamer met een keuken dus kan ik mij niet zo makkelijk meer verstoppen. Hun verjaardagen worden ook groot gevierd met veel familie. Echt wel meer dan die zes mensen die we zaterdag hadden. Al die gesprekken die gaan en niet goed weten met wie je nu gaat praten en of dat wel gewaardeerd zou worden??? Kortom verjaardagen is nu niet echt mijn ding.
Toen ik nog klein was zorgde mijn moeder wel voor leuke feestjes en werden we bezig gehouden. Zij verzon spelletjes en heeft ook wel eens een speurtocht uitgezet. Zij maakte dus ook dat ik mijn feestje toch wel leuk vond. Wat ik wel een keer echt niet leuk vond dat was dat mijn gasten in MIJN NIEUWE RUBBERE OPBLAASBOOT wilde varen. Ik wilde dat alleen doen. Dat ding was NET NIEUW! Alles in mij zei NEE.
Ik snap Sybe dus zo goed in zijn weerstand die hij volgens mij ervoer. Ik wist dat ik hem nu moest volgen om groot verdriet te voorkomen. Normaal wil ik hem wel eens stimuleren om mee te doen maar nu dus niet.

Alle hulpmiddelen inzetten.....

Ondanks dat Sybe al een paar dagen achter elkaar gedouched had besloot ik dat hij weer onder de douche moest. Dit zorgt ook voor ontprikkeling Hij vind douchen gewoon heel fijn. Maar ondanks dat Sybe graag nat wordt moet ik nu voorzichtig te werk gaan. Gaat het te snel of volgt hij niet wat ik duidelijk wil maken dan kan dit drama worden. Drama in de zin van heel erg huilen en bijna ontroostbaar worden. Dus ik moet kort snel en duidelijk zijn. Sybe, leg je waterpistool eens neer je mag douchen. Normaal is hij dan al boven (met waterpistool) voor ik uitgesproken ben (bij wijze van spreken) maar nu was dat anders. Ik kon nu ook rustig zeggen dat hij eerst zijn schoenen uit moest trekken. Het lukte zelfs om nog rustig zijn sokken uit te krijgen en toen was het tijd om naar de douche te gaan.

Meer hulp is gewenst....

Na het douchen kwam Sybe al wat beter in zijn doen. Wel moet ik hem ondanks zijn leeftijd helpen met afdrogen en aankleden. Hij doet weinig zelf of uit zichzelf. Ook als alles klaarligt. Daarnaast gaat zijn kleding regelmatig achterstevoren, binnenste buiten en soms zelfs ondersteboven aan. Ook zaterdag was het afdrogen lastig en heb ik hem maar veel geholpen omdat het anders niet goed gaat. Gelukkig accepteert Sybe dit. Wat Sybe op een drukke dag als deze helpt is veel knuffelen. Heel veel knuffelen.

Toch een leuke verjaardag

Ik zeg niet dat de verjaardag niet leuk was want dat was best wel en Sybe vond het ook wel leuk, op zijn manier. Zolang hij maar zijn dingen kan doen en zolang hij maar gewoon zijn filmpjes kan kijken. Dit is alleen wel hoe Sybe deze dag ervaart. Wanneer ik hem dan aan het eind van de vraag of hij wel een leuke dag heeft gehad dan is wel het antwoord ja en ook de dag erna was het antwoord ja. Dus ja Sybe heeft een leuke dag gehad maar ook ja het was heel druk. Maar ja dat is nu eenmaal autisme..... En daar moeten zowel Sybe en ik het mee doen. Kijken waar onze grenzen liggen en deze leren over te gaan en durven over te gaan maar ook deze tot een bepaald punt bewaken zodat er niet veel te veel van ons gevraagd wordt.

Mijn verdriet

Als ik zelf dan terug kijk op deze verjaardag dan doet hij mij wel verdriet dat Sybe niet zo makkelijk mee kan komen. Hij wil niet graag met zijn vriendjes mee spelen. Hij wil gewoon televisie kijken. Hij voelt zich niet zo veilig bij de andere kinderen wanneer die op zijn kamer zijn of in de tuin. Hij kruipt bij mij om zich veilig te voelen en hij houd mij vast. Dat te realiseren doet pijn. Ik accepteer dit wel van hem en ik ga hem niet sturen of wat dan ook want dat werkt niet en daar doe ik hem geen goed mee. Wat ik dan wel voor mij moet houden is dat Sybe op Bloem en op school wel veel plezier heeft gehad met het vieren van zijn verjaardag en zijn traktatie. Daar over volgt binnenkort dan wel weer een blog maar dit wilde ik wel even van mij af schrijven......




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties