×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










En toen was het over...

En toen was het over...


Ja echt, over.... Ik zit nog een beetje op adem te komen na de gigantische woedeaanval van twee uur geleden.

Ik vergeef het je als je dit ontzettend lange epistel niet gaat lezen. Voor de echte bikkels neem ik mijn petje af. Waarschijnlijk is het zo saai en slaapverwekkend dat je nog eerder slaapt dan ik...

Ik trek het niet meer, geef de pijp aan Maarten, gooi de handdoek in de ring en doe niet meer mee. Ik bedoel, ik ben wel goed maar niet gek. En je kunt best ver met me gaan hoor, maar als ik aan de bel ga trekken dat iets niet in de haak is en ik er niet gelukkig van wordt dan moet je dat als partner serieus nemen, lijkt mij.

En ik trok aan de bel! Meerdere keren, met geduldige uitleg. Gisteren ZAT ik op de bel, schommelde als een wilde heen en weer en maakte genoeg herrie zodat het echt wel duidelijk was dat ik geen grapje maakte. Vandaag barstte de bom omdat er mijn mij iets te weinig rekening gehouden wordt voor mijn gevoel.

Waar gaat het om? Dat zal ik je vertellen. Gewoon even tussen jou en mij hoor, omdat ik even mijn hart uit moet storten. Het gaat dus om Gábor, voorheen genaamd mijn Lief, en zijn kinderen.

Vorig weekend kwamen de kids vrolijk aan op Vrijdagavond. Ik was doodmoe en zat uit te puffen in de woonkamer waar ze niet meer mogen komen. Ze moesten eten want ze hadden honger dus ik zei Gabor de pan met rijst op te warmen. Dat werd al wat gemopper want hij was moe. Ik zei dat ik ook moe was maar dat het ZIJN kids zijn. Zover waren we dus al, dat ik op mijn strepen ging staan. Of beter gezegd, dat ik HEM op ZIJN strepen neerplempste.

De volgende dag hoefde Gabor gelukkig niet lang te werken. Dat klinkt paradijselijker dan het was want ondanks dat hij dus bijna de hele dag thuis was bemoeide hij zich amper met de kinderen. Ik deed de hele dag mijn best. Al baalde ik wel want ik had plannen gemaakt aangezien ik de kids niet echt verwacht had na ze drie weken niet gezien te hebben. Maar goed, ik heb me door de dag geslagen met de drie meiden en het was heus wel gezellig enzo maar niet de dag die ik mijzelf beloofd had. Dat kan gebeuren, soepelheid van geest is een vereiste.

En toen Gabor dus weer thuis was was hij moe, ging op bed liggen en tv kijken. Ik snap best dat hij moe is, begrijp me goed... Maar als de kids er NIET zijn is hij veel levendiger en gezelliger en zit er nog wel wat energie in. Dat gaat opvallen... Dus ik werd een beetje kribbig en zei hem dat het ZIJN kinderen zijn en dat hij best wel gezellig mee kan doen met grapjes maken, beetje lachen en over en weer een beetje plagen en spelletjes bedenken. Maar nee, hij weigerde alles en bleef op bed tv kijken.

En dat hij zich nauwelijks met de kids bemoeid begon echt akelig op te vallen.... Helaas was en is er niet over te praten want hij ziet het niet zo. Niet doorheen te komen dus dat onderwerp laten we dan maar rusten.

Er kriebelde iets dat flinke irritatie te noemen was.

De kids zouden tot zondagmiddag 17:00 blijven en dan op de bus stappen naar hun eigen dorp. Dat is twee bushaltes verderop. Dus die zaterdag, terwijl Gabor op bed lag te vegeteren bij een overjarige aflevering van Columbo zeiden de kids dat ze zich een beetje verveelden. Het was bloedheet en er is weinig te doen hier.

Dus stond ik op en zei dat we spelletjes gingen doen. Oudhollandse spelletjes want ik geloof niet dat er zoiets bestaat als oud Hongaarse spelletjes... Even wat voorbereiding en toen barstte het kleine feestje los.

Spijkerpoepen, eierlopen (op lepel in de mond waarbij ik bang was dat hun rotte gebitjes zouden verkruimelen), zaklopen, waterrennen (met twee plastic bekertjes van een gevulde teil naar je persoonlijke bakje rennen om er zo snel mogelijk zoveel water in te kiepen als je kan), een soort bowlingspel waarbij ze met een balletje plastic bekertjes moeten omrollen, een parcourtje lopen met een voetbal tussen de knietjes geklemd en natuurlijk moesten ze snoepjes uit de teil water happen.

Een daverend succes, ik kan niet anders zeggen! De meiden vonden het echt geweldig leuk en ze gilden van plezier en lachen steeds weer in een deuk. Ik deed niet mee, ik had de zware taak om de puntentelling bij te houden enzo... Maar ik vond dat Gabor best even kon komen kijken en zijn meiden aanmoedigen. Hij weigerde, hij was moe.

En diep van binnen begon zich bij mij een boosheid op te bouwen van jewelste...

De meiden vonden het zo leuk dat ze de volgende dag weer wilden spelen en aangezien ze pas om 17:00 de bus hoefden te nemen kon dat prima. Ik beloofde ze er nog een paar nieuwe dingen bij te bedenken en terwijl we nog na zaten te lachen inde tuin kwam er een kerel aan het hek.

De man riep de kinderen dus ik hield de boel in de gaten. Hij stond ze iets te vertellen en ik vroeg wat er aan de hand was. Hun moeder had hem gebeld en gevraagd of hij even kon gaan vertellen dat ze de volgende morgen om 11:00 op de bus moesten stappen. Ik zei dat ze dan netjes Gabor had kunnen bellen, de man haalde zijn schouders op en vertrok. En toen zat ik met drie trieste grieten die hun spelletjeswedstrijd in duigen zagen vallen. Ik zei Gabor wat er gebeurd was en hij schold enorm op zijn ex, brulde dat het niet normaal was en keek weer tv.

De boosheid groeide...

Ik ging eten maken. Lekker BBQ'en! Dus ik maakte spiesjes, roerde sausjes en marinade, stak hout aan om de spiesjes boven te roosteren, dekte de tafel, schonk limonades in, bakte frietjes voor erbij en hij keek tv. Maar met het vuur wil hij zich dan natuurlijk weer wel bemoeien toen hij tijdens de reclame even zijn kop naar buiten stak. Dit was niet goed, dat was niet goed... Dus ik zij dat hij maar beter zijn mond kon houden. Het enige wat hij trouwens steeds tegen de kinderen zei was dat ze aardig moesten doen. Hij zei het zo idioot vaak dat ik er een liedje van maakte dat de meiden en ik gingen zingen als hij het weer zei.

We gingen aan tafel en we aten heerlijk. Hij was het eerst klaar, stond op en wilde weer tv gaan kijken. Ik werd boos. HEEL boos. Maar ik bleef kalm. Ik zei hem kil en streng weer te gaan zitten, met zijn kinderen te kletsen en gezellig te doen. Hij ging onwillig zitten, zat een beetje zeurderig te vitten en ging toch maar weer naar binnen.

De meiden bedachten dat het zondag vaderdag was, daar had ik niks van gehoord, ik vergeet dat soort dingen... Maar nu hij toch binnen was konden we plannen gaan maken. Er zou een taart komen, die zou ik maken van verse kersen, een chocolade taartbodem die ik kant en klaar gekocht had en veel slagroom natuurlijk. En dat zouden we dan eten als ontbijt. De jongste begon een stuk karton met een permanent marker te versieren met hartjes, blije gezichtjes en lieve woordjes. Daarna hielp ze me met het ontpitten van een kilo kersen waarvan ik daarna met geleisuiker een dikke taartvulligng maakte.

Hij keek tv en ik was echt niet erg blij. Het was ondertussen al 22:00 en ik was bekaf. De kinderen ook. Dus toen de taartvulling af stond te koelen dook ik in bed, erg onblij. Hij sliep al, de kinderen lagen ook in coma en ik lag kribbig te wachten op de slaap.

De zondagochtend, vaderdag, stonden de meiden en ik vroeg op want we hadden niet veel tijd. Tafel buiten dekken, taart maken, thee zetten... En de jongste zat klaar met haar karton met stralende oogjes van de voorpret. Hij wilde nauwelijks komen en keek met een half oog naar de taart, vroeg waar dat voor was en toen feliciteerden de kinderen hem met vaderdag. Hij vond ze maar druk dus riep weer steeds dat ze aardig moesten zijn (en rustig, zoiets). Hij kon helemaal niet leuk meedoen met de vrolijkheid van de kinderen...

De boosheid groeide nog steeds...

Hij moest eerst zijn neus snuiten, plassen, handen wassen, zeuren dat hij geen schoon shirt had terwijl ik er vier aan hem gegeven had, aankleden, nog een keer neus snuiten, roepen dat het warm is, roepen dat hij nu al moe is omdat hij slecht geslapen heeft omdat het zo warm was, de plasemmer leeggooien, andere schoenen aan, een sigaretje maken en oproken, een oud brood naar de geiten van zijn ouders brengen, zoeken naar een scheermesje....

En al die tijd zaten wij te wachten tot hij gezellig zou komen zitten en we taart konden eten als ontbijt... Uiteindelijk heb ik hem gewoon toegesnauwd te gaan zitten. En dan begon het gezeur "waaaroooom...?" en "Aaardig doeoeoen...!"

Mijn boosheid begon on woede om te slaan...

De jongste gaf trots haar karton en hij gaf er nauwelijks aandacht aan, ik dus maar des te meer. Ik sneed taart, schonk thee en spoot slagroom op taartpunten en handen. Hij besloot dat taart niet zo gezond was en bijna knapte er wat want normaal is hij degene die ze de hele dag als een volleerd dealer van zoete teringzooi voorziet en nu heb ik, op een feestelijke dag taart en krijg ik gezeur? Ik dacht het even niet... Anyway, de gezelligheid was ver te zoeken maar ik heb het voor de kids zover mogelijk weten te verbergen.

Toen hij zijn stuk taart naar binnen gewerkt had met een noodvaart sjokte hij weer naar binnen om TV te gaan kijken. Ik ruimde af, de meiden gingen even om de hoek bij hun oma op bezoek en legde toen de spullen voor de oudhollandsche spelen klaar. De zon brandde al flink en het was al goed warm. Het was 8:00 en de kinderen kwamen alweer terug. Gespeeld moest er worden!

De kids sleepten stoelen naar de straat want daar was meer speelruimte en ik riep Gabor om te komen kijken. "niet zeuren, gewoon zitten in de schaduw, kijken, lachen en je meiden aanmoedigen" zei ik hij jengelde dat het te warm was maar sjokte mee en plofte op een stoel die hij maar niet perfect neergezet kreeg... De meiden renden ondertussen al gillend van de pret met bekertjes water op en neer en druppels vlogen in de rondte. Ik riep "zet 'm op! Sneller, goed zo!" en hij riep "hee kijk uit, ik wordt nat, aardig doen...! Rustig aan...! Het is zo warm.." Ik zei hem dat het net als bij sport kijken was, gewoon aanmoedigen, alledrie. Hij stond op en liep naar binnen roepend dat het maar een spelletje is.

En toen knapte er wat dat ik niet tegen kon houden... Na hem eerst verbijsterd te hebben nagekeken stond ik op, liep woest naar het huis, stormde naar binnen, vloog op hem af, sleurde hem overeind en brulde dat hij NU mee kwam, ging kijken en dan maar deed ALSOF hij het leuk vond en ik heb hem zo ongeveer naar buiten geramd...

Stoom uit mijn oren...

Hij plofte weer op zijn stoel in de niet perfecte schaduw en keek mokkend als een klein kind toe. Spijkerpoepen vond hij maar raar want het leek net alsof de kinderen aan het poepen of plassen waren en dat was niet goed. Hij moedigde ze aan hun handen te gebruiken omdat dat makkelijker was. De kinderen werden er onrustig van... Het eierlopen vond hij belachelijk en zonde van de eieren. Prompt liet de jongste haar ei vallen en stormde hij naar binnen roepend dat het niet normaal was.

Mijn respect voor hem was ver onder nul gezakt....

De kids speelden nu veel vrolijker door maar ik was niet meer echt vrolijk. Om 10:30 hadden we de boel opgeruimd en grepen ze hun spulletjes bijelkaar. We gingen naar de kroeg waar de bushalte ook is en Gabor sjokte er achteraan, zeurend en steunend...

We namen allemaal een frisje bij de kroeg, de kids zeiden dat ze een geweldig leuk weekeinde gehad hadden en vonden de spelletjes geweldig en de taart heerlijk. Hij zat er stralend bij alsof hij ook maar iets bijgedragen had...

De bus kwam, de kids stapten in na stevige knuffels en kusjes en we waren weer alleen, ik was kapot en het was nog ochtend... Hij zei dat het zo vreselijk warm was en dat het jammer was dat de kinderen nu al terug moesten van hun moeder.

Mijn woede zwol aan en ik voelde een soort tic in mijn oog opkomen terwijl de stoom steeds harder uit mijn oren spoort... Ik zei kalm dat ik niet erg gelukkig was met hoe hij deed, hij haalde zijn schouders op.

Dinsdag was alles weer gekalmeerd al was ik niet erg blij met zijn rare gedrag. Ik probeerde uit te leggen dat het niet MIJN kids zijn, dat HIJ hun vader is en dat het normaal zou zijn als hij zich wat meer met de kids zouden bemoeien. Hij liep weg of zei dat het niet erg was.

Die woensdag kwam er via messenger een berichtje van de middelste dochter. Dat ze vrijdag weer kwamen, alledrie en dan wel een week zouden blijven.

Ik kreeg een halve paniekaanval, ik schreef terug dat dat niet kon omdat hun vader de hele wek werkte en ik echt niet een hele week ging oppassen, koken, wassen, boodschappen doen etc. En toen hij uit werk kwam zei ik hem dat het feest niet door kon gaan, dat ik het gewoon verdomde. Hij zei dat het prima kon want in het weekeinde was het toch ook goed gegaan?

Ik zei dat hij zijn ex maar moest bellen om te zeggen dat twee dagen prima was maar een week echt niet ging gebeuren. Hij zei dat hij haar nummer niet had...

Dus was ik gisteren bezig met de kids vragen wat het telefoonnummer van hun moeder was maar ze wisten het niet. Dus besloot ik vandaag dat hij dan maar via messenger een berichtje moest geven. Nou is hij niet zo van de computers maar hoe hij moest typen had ik hem maanden geleden al geleerd maar opeens wist hij niks en kon hij niks meer. En hij liep gewoon weg. Om op bed te gaan liggen en tv te kijken. Dat het wat hem betreft niet erg was als de kids een week kwamen...

En toen knapte er iets. Er knapte iets HEEL ERG.... De stoom uit mijn oren floot zelfs, de zenuwtic bij mijn oog gaf een stroboscoopeffect en mijn hart sloeg volledig op hol. Ik voelde ECHT het bloed uit mijn gezicht trekken, mijn handen begonnen te jeuken, mijn kaken verkrampten, ik kreeg het heel warm en ik hoorde het bloed suizen in mijn oren...

En toen ging het dus mis. Je kunt ver gaan voor ik zo boos wordt. Ik bedoel, ik kan wel boos worden gewoonlijk maar voor je me ZO boos hebt moet je echt je best doen...

Ik stormde dus op hem af terwijl er een laag gerommel uit mijn keel klinkt. Want ik krijg geen hysterisch schel stemmetje als ik zo woest ben. Welnee, ik krijg een stem als een volleerd grunter (je weet wel, die onverstaanbare hardrockers die met een idioot laag rommelend geluid "zingen"). Daarbij word ik akelig dominant en aggressief. Dus ik hang over hem heen terwijl ik op vol vermogen brul dat hij gek is, en dat ik WEIGER de kids een week hier te hebben terwijl hij op bed ligt te rotten en alleen zeurt. Dat hij veel gezelliger is als de kinderen er NIET zijn en datik het beu ben dat zijn ex zonder enig overleg en zonder rekening met ons te houden eenzijdig beslist wanneer de kinderen hier wel of niet komen. Dat hij geen kerel is omdat hij nergens tegenin gaat en niet eens durft te bellen of te schrijven dat iets niet doorgaat. Dat hij geen ruggegraat heeft en vreselijk ongezellig is. Dat hij zich loopt aan te stellen als een klein kind en dat ik het echt niet leuk meer vind... Zo luid dat ze me aan het eind van de straat moeten kunnen horen.

Hui duikt geschrokken in elkaar en doet dan het stomste dat hij kan doen. Hij gaat lachen...

Een rood waas voor mijn ogen en terwijl in razend veel zin hem zijn tandsteen van zijn ondertanden te beitelen met mijn blote vuistjes beperk ik mij tot een dreun tegen zijn schouder. Nu neemt hij me opeens wel serieus. Wat dwars door mijn gegrunte tirade heen piept hij dat ik aardig moet doen. Ik grijp hem bij zijn strot, duw hem op het matras en weet mijzelf nog net in te houden.Ik... ga...hem...NIET.... in...elkaar...slaan.... Zo gaan mensen niet met elkaar om tenslotte. Waarom heb ik dan et gevoel dat het me vreselijk op zou luchten om hem echt finaal in elkaar te rammen..? Ik laat zijn strot los en meteen begint hij te jengelen dat het niet normaal is. Ik zwaai mijn gebalde vuistje voor zijn gezicht en brul dat hij zijn kop moet houden omdat ik hem aders echt ga slaan. Ik voel het, ik weet het..! Treiter me niet nog meer met je gezanik want dan gaat het fout! HOU JE KOP!!! Wees verstandig, HOU JE KOP!

Ik ruik een schroeilucht die in mijn neus ontstaan is, die ken ik. Ik zie echt door een soort roodwaas, alsof er bloed in mijn ogen is gelopen waar ik doorheen kijk, mijn hart bonkt mijn lijf uit en eigenlijk ben ik gewoon in staat nu een moord te plegen en het nog leuk te vinden ook ondanks dat ik weet dat dat niet okee is.

Ik hou mijzelf in, moorden is niet goed en een Hongaarse gevangenis al helemaal niet. Omdraaien en weglopen, NU! Ik spug hem ook niet in zijn gezicht en prik ook niet even snel een oog eruit. NIKS doen en maken dat je wegkomt voor het serieus helemaal mis gaat!

Ik pak snel mijn tasje, doe schoenen aan en storm de deur uit. Omdat ik de deur zo hard achter mij dichtgooi vallen er wat scherfjes van de reeds lang kapotte ramen, hij is er als de kippen bij o ze op te rapen en te roepen dat het niet normaal is. Ik brul weer dat hij zin mond moet houden en scheld hem verrot in alle talen die ik machtig ben. Hij snauwt dat ik gek ben en ik voel hoe ik op hem af loop alsof ik een beer van een vent ben. Hij deinst terug en ik prik hem bij elke klemtooon met mijn wijs en middelvinger in zijn borst terwijl ik mijn gezicht zo ongeveer in het zijne ram en hem strak in zijn ogen kijk. BEK HOU-DEN! En ik toren boven hem uit, ik ben gegroeid en hij is gekrompen. Hij vlucht naar de tv en ik storm weer de deur uit dat ik geroepen heb dat ik klaar ben met hem, dat het over is en ik ergens anders ga wonen.

De Engelse dame slaapt, het is daar stikdonker. Maar de bazin van de kroeg is net aan het afsluiten. Ik mag nog een drankje bestellen en stort zo goed en kwaad als het gaat mijn hart uit. Ze reageert perfect. Haar man komt als een lamme lamstraal binnen wankelen voor een ijsje en wankelt weer weg. Zij heeft ook geen beste getroffen...

Ik sla mijn drankje achterover en dan geven we elkaar een knuffel, praten elkaar moed in en ze zegt dat ze zal kijken voor een betaalbaar huurhuisje voor mij in het dorp. Ik loop weer naar huis. Eenmaal op de bank met de laptop op schoot om dit laaaaange saaie verhaal te schrijven komt hij kreunend aangesjokt. Hij kijkt me boos aan en zegt dat het mijn schuld is dat hij nu weer pijn in zijn maag heeft. Ik zeg dat dat niet erg is en haal mijn schouder ook maar eens op.

Dit komt niet meer goed. Ik neem maar aan dat hij depressief is ofzo. Het maakt niet eens meer uit wat er met hem aan de hand is. Het verknalt MIJN goede bui en geluk en daar ben ik klaar mee.

Al zijn mooie praatjes van het begin waren niet meer dan dat. We zouden samen in de moestuin werken, dat leek hem wel zo leuk! We zouden kippen, eenden en een varken nemen maar hij wil helemaal geen beesten. Hij vroeg me ten huwelijk en had het er daarna nooit meer over dus dat was niet erg serieus en ik ben blij dat ik later mijn "ja" ingetrokken heb. Afgelopen winter hadden we het erover dat we zodra het warm weer was lekker naar een heilbad zouden gaan maar nu zegt hij dat hij al de hele week buiten onder de brandende zon werkt en geen zin heeft om weer buiten te gaan zitten zweten.

Vandaag kreeg ik een cadeautje. Dat krijg ik bijna elke dag. Een gevonden schroef of spijker, een plastic dopje of een blokje hout, afval dus. Vandaag kwam hij aanzetten met geel plastic kinderschepje. Het kaartje hing er nog aan... Geen idee hoe hij eraan komt maar aangezien hij liever geen geld uitgeeft aaneen cadeautje voor mij zal het gevonden of gestolen zijn, geen idee... Maar wat moet ik ermee? Hij zei dat het vandaag mijn naamdag was,net gechekt, niet dus.

Oh en Maandag had hij geen geld meer dus ik geef hem 10,000 forint om een week ontbijt en lunch en shag van te kopen. Woensdag was het op want hij zei dat hij geld ging lenen van zijn moeder. Ik zei dat dat onmogelijk was maar hij zei lachend dat hij lekker veel lotto geschreven had. Ik heb hem gezegd dat ik het geld terug wil, omdat ik niet mijn geld geef voor dat soort onzin.

Ik denk dat hij morgen doet alsof er niks gebeurt is en dat wordt dan weer schrikken voor hem. Het is namelijk echt over. Ik weiger bij hem te blijven. Het is een lief ventje, en ik kan heus wel met hem lachen en kletsen maar dit idiote gedoe trek ik niet meer. Over en uit, jammer joh.... Dan gaat hij huilen, dat weet ik bijna zeker. Maar ik ben heel erg goed bestand tegen mannelijke krokodillentranen als ze mijn verdriet al veel langer niet hebben willen zien en horen.

Ik ben weer vrijgezel en ik denk dat ik dat maar eens fijn blijf. Blijkbaar maakt het niet uit of ik met mijn hart of mijn verstand kies, ik tref steeds de onware...




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties